Camper & Country

Click here to edit subtitle

2015 Country & Western

Een overzicht van de bezochte C&W evenementen

Onze 1e dansavond dit jaar. We reden hiervoor naar een locatie in Reeuwijk. Hier werd een Indo dansavond gehouden met optreden van de Terry White Band en Eddy King. In locatie De Brug, hebben we jaren geleden weleens een feestavond gehad, maar dat even terzijde.

We ontmoeten weer een aantal bekenden die vaak met de TWB meereizen. Naast de partners van de bandleden zijn dit een aantal vaste fans. Na het optreden van TWB werd meteen het podium ingenomen door de solist. Er werd na een rustig begin volop gedanst door zowel country dansers als de anderen. Zoals gebruikelijk op een Indonesische avond was er weer volop te eten.


Al met al weer een geslaagde avond, waarop bleek dat wij het dansen nog niet verleerd waren.


In deze zaal hing een DB (Decibel meter). Het geluid mocht niet over de 90 DB komen. Nou is dat prima, want soms staat het geluid bij live optredens van sommige bands veel te hard.

De C&W festivals beginnen weer. Ons 1e festival is het Amarant C&W festival dat wordt georganiseerd door The White Stallion, een enthousiaste dans club uit Tilburg.

Dit festival , dit jaar de 15e editie, wordt gehouden in de manege van het Amarant complex aan de Bredasebaan in Tilburg.

 

Ook nu weer een keur van artiesten. Op zaterdag de 6e juni was het programma van 14.00-24.00 uur en op zondag van 11.oo – 18.00 uur.

 

Vanaf camping de Schellehoeve in Alphen, waar wij een aantal dagen stonden met de camper, hebben wij  mee kunnen rijden met een stel country liefhebbers uit Emmen die ook op de camping stonden.

 

Het was een weerzien met vele bekenden. Veel country liefhebbers uit het hele land waren weer naar dit dans- en muziekevenement toegekomen. Zoals gebruikelijk was het redelijk druk met zowel luisteraars als line dansers.

De muziek was van wisselende kwaliteit, maar ja, dat heb je met zoveel verschillende solo artiesten, duo’s en bands. Het laatste optreden op de zaterdagavond werd verzorgd door West Virginia Railroad. En ja, kwaliteit laat zich belonen, want ondanks het late uur, bleef de zaal behoorlijk vol met dansers en luisteraars die hebben genoten van deze formatie.

 

Ook de zondag weer vele bekende artiesten en bands.

 

Na 2 dagen intensief dansen, veel kletsen en gezelligheid vertrokken we zondagavond weer terug naar de camper.

In het laatste weekend van juni werd door Countryclub Moonshine voor de  3e keer een C&W festival georganiseerd op een locatie bij Camping De Witte Plas in Schijf (Noord Brabant). Wij stonden met de camper op een gezellig veldje van de Camping met allemaal bekende country liefhebbers.

Zoals gebruikelijk begon men op vrijdagavond met een country CD avond in het restaurant van de camping. Dit hebben wij overgeslagen want wij zijn meer van de live optredens.

 

Op zaterdag begon het programma om 013.00 uur met een optreden van Smokey & The Bandits. Een voor ons nieuwe formatie. Het festival terrein ligt naast de camping en het was al aardig druk met bezoekers. Ook stonden er weer zoals gebruikelijk de nodige stands met C&W kleding en accessoires

Deze 1e formatie speelde veel uptempo nummers.

 

Om 18.00 uur was het aan de TCC Country Band om de vele bezoekers te verrassen met hun country muziek. Het was niet allemaal even vlekkeloos, maar beide bands speelden (gelukkig) geen bijna standaard afgezaagd linedance repertoire maar een variatie aan diverse country muziek.

 

Laat in de avond ging iedereen weer terug naar zijn camper/caravan/tent, waar al snel een kampvuur werd gemaakt en het voor sommigen nog vrij laat (of vroeg) is geworden.


Ook op de zondag stonden er 2 formaties gepland. De aftrap was nu ook weer om 13.00 uur door Country Band Reward. Een nieuwe formatie met voor ons een aantal bekende gezichten. Tjonge, wat is dat een verademing om deze band te horen spelen. Niet zo overdreven hard, geen standaard line dance repertoire maar country covers van grote artiesten en uiteraard een aantal zelf gecomponeerde nummers. En hierop is prima te dansen.

 



Voor de bezoekers die “slechts” (kunnen) dansen op het door hun geleerde dansje op dat cd muziekje, was er een DJ, die tussen de live optredens door zijn cd’tjes kon draaien.


 


Om 17.00 uur werd het festival afgesloten door Indian Summer. Wij hebben eerst uitgebreid met een aantal “lotgenoten” zitten eten. Wat dat betreft was de programmering wellicht wat krap, maar voor ons niet zo erg, want ja, dit is nou niet bepaald een favoriete formatie voor ons. Veel standaard line dance repertoire en omdat we straks in het verslag van het volgende festival deze band weer tegenkomen laten we het hierbij

.

Het 1e weekend van juli waren we op het C&W festival in Wagenborgen (Groningen) op de camping Klein Finland. Administratief leek het een puinhoop, want toen wij ons kwamen melden, werd ons verteld dat er nog slechts een paar plaatsen beschikbaar waren terwijl wij in april al hadden gereserveerd. Maar goed wij vonden een plekje en na later bleek was er nog plaats genoeg.

 

Hier begon het live muziek optreden op vrijdagavond. De start was voor het duo Ted & Helen. Persoonlijk mis ik iets in de performance (stemvolume of zoiets), maar ik ben geen kenner, doch slechts een liefhebber. Op het festival in Tilburg begin juni hebben we ook al een optreden van dit duo gezien. Ook hier veel standaard linedance repertoire, maar ach de vele dansers vermaakten zich zo te zien prima. Tot 24.00 uur was dit een vooral gezellige start van het weekend.


Op zaterdagmiddag was het optreden voor Little Montane. Een snikhete dag waardoor het nodig was om genoeg te drinken en vooral gedoseerd te dansen. Het bekende repertoire kwam langs en hier en daar een voor ons nieuwe song. Maar ja, wij zijn een tijdje uit de “country roulatie” geweest.Ruimte genoeg vanmiddag op de dansvloer met de mooie muziek van Little Montana.

 

De zaterdagavond was voor Indian Summer. Wat een ramp. Een veel gehoorde klacht was de harde muziek. Waarom vraag je je af, want in de middag was de muziek op normaal geluidsniveau. Vrij recent zijn wij op een locatie in Reeuwijk geweest waar een DB (Decibel) meter hing die niet over de 90 DB mocht komen. Heeft de geluidman deze niet?? Iedere smartphone bezitter wel dus. Als je dan ook nog eens tempowisselingen merkt tijdens het dansen en je afvraag waarom een gecoverde song zoveel sneller gespeeld wordt als het origineel, dan was dit optreden geen succes. Afsluiten met een rustige song prima, maar de herrie die als toegift de tent in werd geslingerd was nou niet bepaald een succes. En nou ik toch zitten mopperen. Geen enkele band hoeft van mij aan te geven welke dans je kan/moet/wil dansen op het nummer wat gezongen gaat worden. En al dat gewauwel tussendoor. Moet dat??

 






En er werd niet alleen heel veel gedanst, maar ook heel veel gekletst.

Op de zondagmorgen hebben we gelet op de weersverwachting alvast was spullen opgeruimd rondom de camper. Dat bleek achteraf ook wel nodig omdat een flinke onweer- en regenbui aan het eind van de middag over Wagenborgen trok.

Het middagprogramma werd verzorgd door Connected. Ook hier weer het standaard repertoire. Zeer dansbaar, maar ja, die Cumbia hè. Dat heeft absoluut niets meer country te maken (kijk eens op Wikipedia waar dit vandaan komt). Overigens deert dat sommige line dansers helemaal niet. Tussendoor nog een optreden van zanger Angelo. Een voor ons nieuw zanger met een prettige stem.

 

Ook nu hebben we het gezellig gehad aan de tafel met bekende country, liefhebbers uit het Westen.

 

Zaterdagavond om 20.00 uur begon het C&W weekend in Oirschot met een optreden van de TR Countryband uit Nederland en Route 66 uit België. Het plein bij de grote kerk in Oirschot is omgetoverd tot een gezellige C&W locatie, met twee podiumwagens, een grote prima houten dansvloer, veel banken met tafels en sta tafels en de nodige horeca.

De start was voor de TR formatie. Een band die heerlijke en gevarieerde country muziek liet horen van vlotte songs tot ballads. Een genot om naar te kijken en te luisteren en prima dansbaar.

Route 66 echter is meer van 13 in een dozijn. Beetje “standaard” afgezaagd linedance repertoire. Veel Belgische bands vergeten de originele country songs. Voor veel dansers is dat geen “probleem”, maar ja of dit nou echte Country muziekliefhebbers zijn??. Als dan ook de zang regelmatig te wensen overlaat dan was dot optreden niet echt een succes. Maar gelukkig, het was een heerlijke zomeravond dus we vermaken ons wel, en na Route 66 kwam meteen de TR band weer.

Midden in de nacht reden we  weer terug naar de camper.

(Geen foto’s van de zaterdagavond)


Op zondag, een snikhete zomerdag, begon het programma om 14.00 uur. Vandaag 2 top bands t.w. South Mountain uit Canada en Cash on Delivery uit Nederland.


De Canadese band komt al jaren voor een toernee door Europa en wij hebben deze formatie al vaker gezien. Prima country muziek van vier geweldige muzikanten. Up tempo nummers en dan weer rustige nummers en fraaie fiddle instrumentaaltjes. Dat de fiddle speelster ook nog eens een tapdans laat zien is een fraaie performance. Geweldig om naar te luisteren en te kijken. Het plezier spat eraf als deze formatie op het podium staat. Deze band weet goede invulling te geven aan een COUNTRY festival.


Onze jongste zoon was met vrouw en hun 2 kindjes ook naar Oirschot gekomen. Zij zijn al jaren geleden aangestoken met het South Mountain  “virus”.


South Mountain. zie ook de website van deze formatie

Jay Riehl, drums and vocals.

Linsey Beckett, fiddle,

Steve Piticco, Lead gitar ans vocalsi

Kurk Bernard, Bas gitar and vocals

Ook Cash on Delivery, een topformatie uit eigen land, speelde deze middag hun herkenbare repertoire. Omdat Jacqueline van der Griend ook aanwezig was, zong zij een aantal nummers met COD

Traditie getrouw werd in het 2e weekend van augustus het Spikker Country & Western festival gehouden in Muziekstad Zevenaar. Bij Buitengoed De Panoven, een oude steenfabriek, met o.a. accommodaties voor groepen, hadden we een plek op de camping. Er stonden al vele bekenden.

 

De vrijdagavond werd het festival geopend met een live optreden in de Vida dansschool. Dit hebben wij overgeslagen. Wij zijn niet zo gecharmeerd van de daar optredende formatie Colonel Hammond’s Four.

Zaterdagmiddag begonnen de buiten optredens. Op een drietal locaties is een podium gebouwd waarop de live muziek ten gehore werd gebracht. Op het hoofdpodium bij het Gemeentehuis werd de gehele middag de muziek verzorgd door The Terry White Band. Vijf jaar geleden was hun eerste optreden hier in Zevenaar en nu mochten zij hun eerste lustrum vieren. Veel publiek was op dit optreden van deze formatie af gekomen. Wij hebben genoten van hun optreden.

 

Een ander locatie was in een kleiner winkelcentrum en werd verzorgd door Connected. Ook daar werd volop gedanst op de ook dit jaar weer een iets te kleine dansvloer. Wel was er een mooi podium voor de optredende formatie.

 

Het 3e podium aan de Weverstraat hebben wij helaas niet bezocht deze middag. Dus kan ik daar niets over vertellen.

Vanaf een uur of vijf, net na het einde van het middagprogramma begon het te regenen. Jammer, Jammer, Jammer. We gingen, in regenpak, ’s avonds wel naar het centrum, waar het zoals verwacht erg rustig was. Veel country dansers, ook van onze camping, waren niet meer terug gekomen, en door de regen waren er geen toeschouwers. Normaal bij mooi weer stonden er in de vorige jaren veel kijkers die gezellig een biertje kwamen drinken. Het avondprogramma op het grote podium werd verzorgd door Jannet Bodewes en haar band Countryline. De meningen over de kwaliteit van dit optreden waren nogal wisselend.

 

Ondanks het slechte weer werd er toch nog redelijk gedanst voor zover de ruimte het toeliet. Gelukkig was de dansvloer overdekt, maar helemaal droog hield je het niet. Doordat er ook nog stoelen op de overdekte dansvloer waren gezet, waardoor er niet teveel dansruimte overbleef, hebben we alleen maar gezellig gekletst met een aantal bekenden en niet gedanst. We zijn wel gebleven tot het eind van het programma. Dat Frans vanwege zijn verjaardag om 24.00 uur nog werd toegezongen door een select gezelschapje blijft ons bij. Dankje G&W&A&H&G.

Ook de zondag was een trieste dag. Regen, regen en nog eens regen. Een aantal festival gangers verlieten de camping. Wij gingen in regenkleding naar het centrum. Ach, regenjas en regenbroek uit, en je kon toch dansen.

Op het grote podium stond Woodwind. Een formatie met veel nummers van de Eagles op hun repertoire. Absoluut kwalitatief goed uitgevoerd. Ook hebben we diverse nummers van Simon & Garfunkel, Neil Young e.d. langs horen komen. Een fraaie uitvoering van het nummer Tulsa Queen van Emmylou Harris ontbrak ook niet. Ondanks dat bij Woodwind wel een pedal steel speler was, werd dit instrument in de uitvoering van deze formatie tijdens het nummer Tulsa Queen niet gebruikt. In het origineel van EH is dit een hoogtepunt. Beetje jammer.

 

 

De 2 weken tussen het festival in Zevenaar en Thorn hebben wij een trip gemaakt door het Sauerland. Daarbij zagen we bij een bezoek aan Winterberg toevallig een aankondiging van een country avond die werd gehouden in de Schützenhalle in Neuastenberg. Die locatie bleek pal achter het Wohnmobilpark te liggen. Vanaf 20.00 uur werden er live optredens verzorgd.

De 1e zangeres , Mandy uit Duitsland, met begeleiding van 2 jonge gitaristen, deed haar uiterste best, maar je kon wel merken dat zij slechts 7 weken bij elkaar waren. Ze speelden van alles en nog wat, dus veel oefenen, en ga op zoek naar een drummer, want die werd gemist bij haar optreden.

Daarna weer een zangeres, Avery Jean ook uit Duitsland. Wel meer tempo met in ieder geval een drum op de band, maar wel moeilijk dansbare muziek.

Ach, konden we rustig wennen aan het sfeertje, de fraaie locatie en de volle glazen. Want ja dat mag wel eens worden vermeld. Op veel festivals in Nederland krijg je voor je dure consumptiebonnen soms toch wel erg kleine glaasjes frisdrank. Nou in Duitsland is dat wel anders. De toch al grote glazen worden behoorlijk vol (tot aan het randje) geschonken.

Na het gezang van de eerste artiesten was het de beurt aan Doug Atkins (USA). Samen met de Johnny Bernard band, kregen we eindelijk lekkere country muziek te horen. We hebben daarop prima kunnen dansen. En de weinige Duitse dansers kwamen niet verder dan voor ons hele oude dansjes en bleven wat in een hoekje dansen. We hebben in ieder geval prima gebruik gemaakt van de ruimte. We hebben nog even gepraat met de dans juf van een country line dans club uit Winterberg. Er waren vooral veel bierdrinkende en toekijkende bezoekers op deze avond.

Na deze formatie was het Mike Peters, een Engelse zangeres, met een goede stem die veel afwisselende country liet horen, met moderne en oude nummers. Hierbij ook een vertolking van “Calm after the Storm” van de Common Linnets. Ondanks dat dit nummer een duet is, konden we toch spreken van een fraaie uitvoering door deze zangeres.

We hebben lekker kunnen dansen tijdens haar optreden.

De laatste optredende artieste, het was inmiddels middernacht, die wij hebben gezien, was de Nederlandse Shirley Ann. Een klein zangeresje met een geweldige stem. Veel hard gezongen en voor ons onbekende nummers met een lastig tempo. Niet helemaal ons genre. Wij vinden het altijd jammer dat aan het eind van een avond veel gepraat wordt, met nauwelijks aandacht voor de optredende artiest.Iets voor enen besloten we weer naar de camper te gaan.

Volgens de flyer was er ook nog een band uit Duitsland, maar deze The Wild Roosters hebben wij niet gezien of gehoord.

Het laatste weekend van augustus is zoals gebruikelijk het festival in Thorn. Het was nu de 10e editie, en omdat wij al 2 jaar niet waren geweest, hadden we besloten om maar weer eens te gaan. Voor velen is Thorn een “schrikbeeld” vanwege de regen en de daarmee gepaard gaande blubberzooi op de provisorische camping. Ook wij hebben dat helaas een paar keer meegemaakt. Op facebook waren al veel reacties over de weersverwachtingen en de eventuele overlast. De mensen maakten zich blijkbaar druk over het weer maar je hoorde niemand over het muzikale programma.

Maar goed, op vrijdag de 28e augustus kwamen wij rond het middaguur aan op een voormalige camping die nu weer in gebruik was genomen voor dit weekend. Vanwege de wijziging naar een andere locatie, een paar weken voordat dit festival zou starten, had men in allerijl een nieuwe locatie gezocht en gevonden. Deze bleek dus veel te klein voor alle aanmeldingen, en omdat het de dag tevoren nog had geregend (ja ja het zal niet zo zijn) haakten veel kampeerders af en zochten een andere (echte) camping in de buurt. Gelukkig hadden ze voor ons nog wel een leuk plekje.

Vrijdagmiddag begon het programma. De opening hebben wij aan ons voorbij laten gaan en nadat we eerst rustig hadden gegeten zijn we naar het festival terrein gelopen voor de eerste avond van dit country weekend.

 

Vanaf de camping naar de ingang van het festivalterrein en dan langs de tenten van de trappers. Thorn heeft altijd een grote toestroom aan trappers, die het Oude Westen leven beleven op hun manier. In tenten, met houtvuur en gekleed zoals in die vervlogen tijd. Vanwege de regen van de vorige dag waren er houten loopplanken gemaakt naar de grote festival tent.

Het muzikale live programma werd op deze vrijdagavond verzorgd door de Country Band Route 66 en de zanger Eddy Gee. Route 66 hadden we begin augustus in Oirschot ook al zien optreden, en ach een band van 13 in een dozijn. Veel ”standaard” linedance nummers maar in ieder geval iets meer kwaliteit dan in Oirschot.(of was het geluid beter?)

Afwisselend met Eddy Gee. Een zanger met een mooie stem, die menig fraaie songs ten gehore bracht. Wij hebben Eddy Gee heel lang niet zien optreden op de festivals en plots is hij er weer. Er werd volop gedanst en genoten.

Op zaterdag begon het muzikale programma om 11.00 uur en dat duurde tot 01.30 uur. Nou dat is wel heel erg lang, dus eerst maar eens rustig op de koffie bij onze campingbuuf. En dat was onze “oude” dansjuf, waar wij uiteindelijk de dans ”verslaving” aan te danken hebben. Zij stond tegenover ons in de caravan van haar zoon.

 

De 1e band die wij hebben zien optreden was Doug Adkins met de Johnny Bernhard Band. Vorige week ook al gezien in Duitsland en ook nu weer lekkere country muziek. Goede en ook dansbare muziek en niet het “standaard” linedance repertoire waardoor het  dan ook een stuk minder druk is op de dansvloer

Op deze warme zaterdag was het behoorlijk druk geworden en ook op het terrein voor de festivaltent was het druk bij de diverse stands met kleding en country accessoires. En de ijsboer deed ook goede zaken.

 

De rest van het muziekprogramma op de zaterdagmiddag werd verzorgd door Audrey Smits, en Lucky Jordan.  En we zagen ook nog een solo optreden van Hans Venneman, de leadzanger van CHF. ’s Avonds speelden Colonel Hammond’s Four afwisselend met Nick McAlley.

Ook nu weer een hoop 13 in 1 dozijn gehalte. Veel standaard linedance repertoire

En ja, ik schreef het al in het verslag van Zevenaar dat we niet zo gecharmeerd zijn van CHF. Echt een linedance band. Ik weet niet wat ik daar mis, maar het kan mij niet bekoren. Performance??Enthousiasme?? Beetje automatisch allemaal??  

Ja het is wel makkelijk om alle dansers op de vloer te krijgen als je het “standaard” linedance repertoire speelt dat de dansers op hun les leren. Maar er is zoveel andere mooie country muziek. En dan de vertolking van “Calm after the Storm” het fraaie duet van de Common Linnets. Ik weet dat daar een dans op geschreven is, maar om dat nou op je repertoire te zetten?? Alleen voor de dansers??  En de uitvoering vond ik nou ook niet bepaald geweldig. Band, niet doen, of zoek een goede zangeres erbij voor dit nummer. Na dit “gemopper” toch ook iets positiefs. Deze band heeft wel een uniforme Country uitstraling v.w.b. hun kleding. Dat ontbreekt helaas bij veel formaties.

En ook Nick McAlley speelt ook veel standaard repertoire, maar met een enthousiasme en wisselwerking met het publiek, waar je vrolijk van wordt. Oké, het nummer “Nights in White Satin” werd op verzoek ook door hem vertolkt op dit country festival maar verder weet deze muzikale duizendpoot met het bespelen van diverse instrumenten het publiek aan zich te binden.

Ook op de zondag begon het muziek programma om 11.00 uur. Er stonden nu 3 bands en 1 zangeres geprogrammeerd.

 

Mississippi heeft ons aangenaam verrast. In het verleden hebben we deze formatie zien optreden en toen vonden we het muzikaal gezien niet zo bijzonder. Maar vandaag ging het prima.

Bij het optreden van de zangeres Nicky lag de playlist op de tafels en daarbij “behorende” dansjes. Een paar aanwezigen mopperde dat slechts 2 dansjes voor hun bekend waren. Dus dat ze weinig konden dansen vanmiddag. Nou wees gerust, als je veel op live muziek gaat dansen, dan leer je vanzelf wel het ritme herkennen en kan je er zelf een dansje bij plaatsen. Maar ja, veel “dansend publiek” komt niet verder dan de cd avonden op de dansschool. Jammer.

 

White Falcon trad ’s middags op en het festival werd afgesloten door de aangename klanken en het optreden van The Country Club.

Het was een gezellig weekend met vele bekenden. We hebben lekker gekletst, gedanst, gegeten en gedronken en genoten (en soms ook niet) van de muzikale optredens.

Zondag de 27e september was de Back To The Country theatershow in de Nieuwe Aanleg in Almen. In het verleden zijn we vaker in deze locatie geweest. Daar worden regelmatig muzikale evenementen georganiseerd. Deze country show is de 5e opeenvolgende show in de reeks van Back To The Country. Wij hebben van de voorgaande edities slechts de 4e gemist, maar alle andere hebben we in de loop der jaren allemaal bezocht in verschillende theaters, o.a. Oirschot en Spijkenisse.

De naam van de show dekt de lading volkomen. Back to the Country. Veel oude en voor velen bekende country hits werden ten gehore gebracht door Dick van Altena, Cor Sanne & Savannah.

Johnny Cash, Glenn Campbell, Jim Reeves, Lefty Frizell zijn zo maar een paar namen van bekende oude country artiesten waarvan hits werden vertolkt.

 

De songs werden vakkundig aan elkaar gepraat door Cor Sanne. Een “wandelende” country encyclopedie die veel wetenswaardigheden over de artiesten en de oorsprong van de nummers weet te vertellen.

Zoals gebruikelijk werd er ook een muzikaal uitstapje gemaakt naar de rock en de diverse hits uit de jaren 60. Persoonlijk ben ik daar niet zo van, maar ach het merendeel van het publiek vindt dat prachtig.

 

Met een ruime toegift van een half uur werd de muzikale topmiddag afgesloten